Odanın kapısı Ceylan’ın arkasında usulca kapanırken, dışarıdaki fırtınanın gürültüsünü kesmiş ama içeriye görünmez bir ağırlık gibi sızan gerginliği durduramamıştı. Kendini yatağın kenarına adeta attı. Parmak uçları sinirlerinin dışa vurumu gibi titriyordu ve istemsizce, çocukluğundan kalma o sinirli alışkanlığa, tırnaklarını kemirmeye başladı. Zihni, dakikalar önce yaşananların kısa ve yoğun bir film şeridi gibi geçiyordu. Firdevs Babaannenin şimşek gibi çakan bakışları, Esmer’in gözyaşlarıyla ıslanmış yanakları, Tahir’in öfkeden gürleyen ve odanın duvarlarında yankılanan sesi...
Karşısında koltuğa gömülmüş, Tahir uzanıyordu. Gözleri tavana dikilmişti, ama bakışları orada değildi çok uzaklarda, belki de gelecekteki olası savaş alanlarındaydı. Az önceki isyanın ve meydan okumanın verdiği
