Devran
Yeni taşındığım konağımda ki ofis hâlâ dağınıktı. Kutular, kablolar, dosyalar... her şey birbirine karışmıştı. Kafam da öyleydi zaten.
Tam masanın üstünü toparlamaya başlamıştım ki, telefon titreşti. Ekranda Tufan’ın adı. İçimden “bakalım yine ne diyip kafamı sikecek” diye geçirdim ama açtım.
“Söyle kardeşim, ne oldu yine?” dedim yarı ilgisiz bir sesle.
Tufan’ın sesi bir heyecan, bir telaş içinde geldi. “Lan duydun mu sen haberi?”
“Ne haberi?”
“Dün akşam Esmer’i istemeye gelmişler! Ben de şimdi konağa uğrayınca duydum, ortalık fena karışmış ha!”
Bir an beynim durdu.
Sanki biri buz gibi bir kovayı başımdan aşağı boşalttı.
Elimdeki kalem parmaklarımın arasında dondu kaldı. Kalbim bir atladı, sonra da göğsümde sıkıştı. Ama belli etmedim. Edemezdim.
“Ha öyle miymiş?” dedim ses
