Sonunda beklediğimiz ama aslında beklemek istediğimiz gün gelmişti. Bugün babam ameliyat oluyordu. Ameliyata gireli neredeyse dört saat olmuştu ve bizlerde ameliyathanenin önünde ondan hayırlı haberi bekliyorduk. Anneannem elinde tesbihi dilinde duasıyla damadı için dua ediyor, annem ise donmuştu hâlde sadece ameliyathanenin kapısına bakıyordu. Ben de koridorda aşağı-yukarı dolaşıp duruyor bir türlü yerimde duramıyordum, babam ameliyata girmeden önce bizden söz almıştı "ağlamak yok. Bana ikinizde söz verin" demişti. Mecburen biz de boyun eğmiştik.
Özgür yanıma gellip elimi tuttu ve kendine bakmamı sağladı. Beni kolumdan tutarak annemlerden uzak bir köşeye çekti. "Artık sakin olur musun?" Ona bakıp iç çektim. "Elimde olsa yapmaz mıyım ama yapamıyorum ki," sesim ağlamaklı çıkmıştı.
"Biliy
