Keje Hanımağa

Keje Milan Hepimiz doğup büyüyüp ölüyorduk ama bu hayata ölümden daha kötü şeyler vardı kaderimiz biz doğmadan çizilmiş bir kader benim kaderimde Allah tarafından çizilmişti benim kaderim karaydı oysa ben en çok gülüp kahkaha atmayı seven neşeli bir insandım yoksa Allah önceden benim mutlu olmamı sonra acı çekmemi mi istiyordu haşa hayır hayır Allah her kulunu çok severdi beni de seviyordu ama benim başıma gelen şey de neydi ben evleniyordum hemde hiç tanımadığım bir adamla ama herkesin tanıdığı Halef Miroğlu’yla evleniyordum Şaka falan olmalıydı hemde kamera şakası ama değildi abim karşımdaki koltukla oturmuş bana her şeyi anlatmıştı hemde mala anlatır gibi benim hayatım benim kararları mı hiç önemsemeniyor muydu oysa abim beni deli gibi severdi kimseye vermezdi nasıl izin vermişti mavilerimi kaldırıp onun keskin kahvelerine diktim beni anlamasını istiyordum ama yoktu sadece hüzün ve kırgınlık vardı gözlerim yüzünde gezindi kaşı yarılmıştı muhtemelen çünkü üzerinede dikiş izi vardı içim yandı elmacık kemiğinin altında yüzü morarmış dudağı patlamıştı bu anları unutmayacak o insanlıktan nasibini almamış kişiye bedelini ödetecektim “Çok mu kötü görünüyorum” dedi zorda olsa gülümseyerek Bahoz “O adam mı yaptı” dedim daha fazla dayanamayıp göz yaşlarımın akmasına izin verirken dayanamıyordum benim bakmaya kıyamadığım hayatımdaki babamdan sonra en sevdiğim adamı abimi ne hale getirmişlerdi “Kardeşim Keje’m”diyip yanıma geldi elini avuçlarını yanaklarıma koyup bir baba gibi okşadı babam öldükten sonra abim benim için daha da değerli olmuştu bu evde sadece benim için abim vardı ne annem anne gibiydi bir evde yaşıyor olsak bile birbirimizden çok uzaktık “Bak yapacak bişey yok abicim hem bende boş değilim onun o suratını dağıtım” dedi gururlanmış gibi Ama içi kan ağlıyordu odasına girip ağlamak istiyordu buralarda erkek adam ağlamaz diyorlardı ama o kardeşi için ağlayacaktı eğer kabul etmeseydi kardeşini diri diri öldüreceklerdi dayanmazdı bir anda kardeşini alabilirlerdi aşiretten güçlü bir adam değildi kimse aşiretten büyük değildi kimse ona baş kaldıramazdı “Sende evleneceksin hemde onun kardeşiyle o havinle” dedi yüzünü buruşturdu o kız şeytana pabucunu ters giydirdi annesi Rewşan hanım gibiydi Miroğlu ailesini gayet iyi tanıyordu O Halef denen adam ile evlenecekti o katil ruh hastası herifle birinci karısı canine öldürülen adam ikinci karısına neler yapardı ama kimse benim kılıma bile dokunmazdı ben Keje Milandım Mardinliydim en büyük aşiretin kızıydım Diyarbakır’ın en güçlü kızıydım “Sen beni düşünme kardeşim ben başımın çaresine bakarım ama senin için çok endişeleniyorum o katile ne yapacaksın” “Sen beni tanımıyor musun abi senin kardeşin bir ağa bozuntusuna baş eğecek kadar saf mı hayır ben o konağa girdiğim anda herkese gününü göstereceğim” diyip mavilerini kahvelere dikip” biz Milanız abi kimseye boyun eğmeyiz” “İşte benim kardeşim” diyip kolunu boynuma sarıp beni kendine çekti kolarımı boynuma sardım ve kokusunu iyice kendime çektim 1 hafta sonra gidiyordum bu evden abimden babamdan hayallerimi kurduğum evden göçüp gidecektim konuşuyordum ama bir yandan korkuyordum ben o insanlara ne yapacaktım “Seni herkesten çok seviyorum kardeşim” dedi abim anlıma bir öpücük kondurdu “Bende abicim” dedim mırıldanarak Yeni hayatım yeni başlangıçlar benim için bir kabustan ibaret olacaktı o evde diri diri ölecektim ama pes etmeyecek güçlü duracaktım Abim beni yalnız bıraktıktan sonra aynanın karşısına geçtim göz yaşlarımı sildim koyu kahverengi saçlarımı Elimle düzelttim kimseye ezik güçsüz durmazdım ben güçlü bir kadındım aynadan kendimi düzelttim ve kısa bir moral konuşması yapıp odamdan çıktım merdivenleri indim Mutfağa doğru yol alacakken annemin sesiyle ona döndüm sedirde rahat rahat oturmuş çayını yudumluyordu Oh gel keyfim gel Senin burda kızın acı çekerken sen çay mı içiyorsun ya diyip bağırmak istiyordum ama neyse ki sakin olmam gerekiyordu “Ax Ax benim bahtsız kızım doğduğun gün anladım bahtsız olduğunu” dedi çayından bir yudum alırken sürmeli Mavi gözleri kızının üstünde geziyordu “Haklısın annecim bende anladım nedeni sorarsan senin kızın olduğum İçin bahtsızım” dedim kaşımı kaldırıp gülümserken “Bak hala ar yok sende neyse ben bişey demiyorum senin bu dilin başına daha çok işler açar güzel kızım” dedi yapmacık bir şekilde “Sen çayını içip kendine bak annecim benim derdime düşme nede olsa hiç bir zaman yanımda olmadın şimdi de değişen bişey olmadı sen hep böyleydin herkese üsten bakan küçümseyen biriydin kendi kızına bile aynı muameleyi yaptın ve hala yapıyorsun” dedim arkamı dönüp gidecekken mıh gibi sözleri beni yerimden kıpırdamadı “Kocan olacak herif Halef Miroğlu var ya onunla 2 gün sonra evleniyorsun haber gönderiler güzel kızım” dedi keyifli sesi “Allah belasını versin” dedi ve sinirle mutfağa girdi masanın üzerinde duran bardağı yere fırlattı elerini tezgaha yasladı gözlerini kapatı “Allah hepinizi kahretsin” diye bağırdı gözleri sinirle doldu annesinden de o adamdan da herkesten nefret ediyordu O gün kendine en büyük sözü verdi Kural 1 güçlü durmak zorundasın Kural 2 Asla kimseye boyun eğmek yok Kural 3 Herkese haddini bildirmek var