9.BÖLÜM
1433 Kelimeler
Merhaba.
Beğenmeyi ve bol bol yorum yapmayı unutmayın lütfen.
Medya:şirket.
Hayalet okuyucular da beğenmeyi unutmasın.
İyi okumalar.
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Oldukça şık bir butiğe gelmiştik. İçeride kimsenin olmaması beni şaşırtırken sadece bir tane görevli bayan vardı.
"Hemen bir şey seç ve giy, gitmemiz gerekiyor. "diyip kabinin karşısında olan siyah deri koltuklara oturup bir bacağını diğer bacağının üzerine attı. Bir elini koltuğun üstüne koydu diğerEline ise telefonunu aldı.
Onunla konuşmak istemediğim için arkamda duran görevliden bir kaç şey istedim.
Şuan hiç birşey bakmak istemediğim için kadın ne getirirse onu giyecektim.
Bir kaç dakikanın ardından elinde fazlasıyla kıyafetlerle gelmişti. Geniş kabine girip kıyafetleri asması'nı ve çıkmasını bekledikten sonra elime ilk gelen elbiseyi giydim.
Fazla kısa olmuştu sanırım. Ayna dışarda olduğu için fazla düşünmeden kabinden çıktım.
Arın benim çıkmam ile elindeki telefonu cebine koyup dikkatlice üstümü süzdü.
Tehlikeli bir gülümseme dudakların da ki yerini aldığında gerilsem de karşısında durmaya devam ettim.
Yerinden kalkıp ağır adımlarla üzerime doğru geldi.
"Fazla cesaretlisin.""Ne alaka şuan.""Bu üzerine giydikleri'nin başka bir açıklaması olamaz.""Kıyafetlerime de karışmayacaksın umarım."
"Sen benim hayatıma dahil olduğun günden beri herşeyine karışıyorum farkında değilmisin. Asla böyle bir kıyafetle seni sokakta gezdirmeyi bırak şu mağazadan dışarı bile çıkarmam.
Şu halini gören tek bir piçe yapacaklarımın sınırı dahi yok."diyip bana yaklaştı.
Elini omzumun açık yerine getirip okşadı.
Gözleri önce açık tenimde sonra da gözlerimde uzun bir süre oyalandı.
"Dediklerimi anlamışsındır umarım."Sinirle dişlerimi sıkıp gözlerimi, gözlerine diktim.
Omuzlarımı dikleştirip bir adım uzaklaştım ve omuzumu okşayan elden kurtuldum.
"Hayır anlamadım, hayatımı yönetmene izin vermiyeceğim. En yakın zaman da senden ve hapishanenden kurtulacağım"
Tehlikeli bir gülümseme dudakların da peydah oldu.
Elini gözlerimin izasına getirip şıklattı.
Elini indirdiğinde bir anda yüzünde ki gülümseme gitmişti.
"Hayal dünyasında yaşıyorsun, uyanmanın zamanı geldi."
"Senden kurtulduğum zaman zevkle yenilmişliğini izleyeceğim."
Dediklerimle yumruklarını sıkıp aramızda ki mesafeyi sıfıra indirdi.
"Ben de kurduğun hayallerin yıkılışını ve koynumda geçireceğin günleri zevkle bekliyorum."diyip nerede olduğumuzu umursamadan bir anda dudaklarıma ufak bir öpücük kondurdu.
Sinirle hızlı nefes alıp verirken hiç düşünmeden elimi kaldırıp yüzüne sertçe tokat attım.
Tokat atmama hırslanmış olacak ki ellerini yumruk yaptı ve çenesini sıktı.
Bir anda ensemden tutup kendine çekmesi bir oldu,debelendiğim an daha sıkı tuttu. Hırsla dudaklarıma kapanıp sertçe öpmeye başladı.
Kafamı çekmeye çalışsam da ensemde ki eli buna engel oluyordu. Acısını dudaklarınmdan çıkarttığında geri çekildi.
Hırsla tekrar tokat atıcakken havada ki elimi sertçe tutup elimi yere indirdi.
"İlkini affettim ama ikincisinde acısını fena çıkartırım. Şimdi hemen üzerine düzgün şeyler giy ve gel."diyip kabine doğru itekledi beni.
Sinirle üstümdekileri çıkartıp elime ilk gelen şeyleri üzerime geçirdim.
Dolan gözlerimi ovuşturup akmaya hazır yaşları geri gönderdim ve kabinden çıktım.
Arın oturduğu yerden üzerimi süzüp memnun olmuş olacak ki ayağa kalkıp kolumdan tutuğu gibi dışarı çıkarttı.
"Ödemeyi yapmadık.""Gereksiz soru sormayı bırak.""Her dediğime ters cevap vermek zorunda mısın?"Derin bir nefes çekip beni arabaya bindirdikten sonra yüzüme baktı.
"Bize ait bir mağaza ödeme yapmam saçma olurdu."diyip hızla kapıyı kapattı.
Hemen kaçmam gerekiyordu oldukça sıkılmıştım bu aptal durumdan. Zaten saçma ve zor olan hayatım Arınla birlikte daha da zorlaşmıştı.
Şimdiye kadar sevgiliyi bırak doğru düzgün erkek bir arkadaşım dahi olmamışken tanımadığım ve ne olduğu belirsiz bir adamla bu kadar yakınlaşma oldukça fazlaydı.
Ben düşüncelerimin içinde boğulurken Arın sert bir frenle oldukça görkemli bir şirketin önünde durmuştu.
Arabadan indiğinmde tek dikkatimi çeken şey şirketin logosuydu.
Oldukça değişik ve şık görünüyordu.Ben şirketi incelemeye devam ederken Arın beni belimden tuttu ve ilerletmeye başladı.
Şirketin içine girdiğimizde içi de en az dışı kadar gösterişliydi.
Asansörle otuz altıncı kata çıktığımızda diğer katlara göre burasının daha sakin olduğunu gördüm.Oldukça az insan vardı.
Altın işlemelerle ARIN KANDEMİR yazan odaya girdik.
Oldukça büyük ve lüks oda beni karşılarken camlarda ki filmlerden dolayı oda karanlık bir görüntü oluşturuyordu.
Ben odayı incelerken arın masanın üzerinde bulunan bir kaç dosyayı eline alıp bana döndü.
"Toplantım var ben gelene kadar rahat bir şekilde dur. Aptalca şeyler de yapma."diyip yanımdan geçerek odadan çıktı.
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Aradan geçen zamanın ardından kendimi oldukça gaza getirmiştim. Hızla odadan çıkıp dikkatlice yürümeye başladım.
Arkamda biri varmı diye bakarken hızla bir bedene çarptım.
Bedenim yerle bütünleşirken dikkatsizliğime şuan ağlıya bilirdim neredeyse.
Kafamı kaldırdığım da Arın'ın annesi karşımda duruyordu. Şaşkınlıkla ayağa kalkıp özür dilemeye başlamıştım bile.
"Ben çok özür dilerim sizi görmedim.""Sorun değil canım da senin burada ne işin var."
Tam cevap verecekken belimden tutulup çekilmemle çeken kişiye baktım.
Arın arkamdan belime sarılmıştı. Ah lanet olsun hiç bir şeyi becerememem yetmezmiş gibi bir de güzelce sıvıyordum.
"Anne ne işin var burada.""Eve geçicektim seni göreyim dedim ama senle birlikte gelinimide gördüm sanırım."diyip kıkırdadı.
Ben şaşkınlıkla onları dinliyordum. Ben kaçmaya çalışırken ne ara gelin olmuştum.
"Odama geçelim."diyip annesini önden ilerletti.
Biz arkada kalırken sertçe belimi sıktı. "Sana odada kal demiştim."Ona hiç cevap vermeden yürüdüm.
Odaya girdiğimizde arın masanın başında ki koltuğa otururken Efe'nin dediklerini hatırladım.
Sanırım annesinin ismi Hazandı.
Hazan hanım da tekli koltuğa otururken ben ayakta kalmıştım.
"Otursana kızım." Hazan hanım oturmamı belirtince salak gibi ayakta kaldığımı idrak ederken hızla karşısında ki koltuğa oturdum.
"Merhaba kızım ben Hazan,Arın'ın annesiyim.""Merhaba, ben Işıl""Siz şimdi sevgilimisiniz."diye sorunca tam inkar edicekken Arın benden önce davrandı. "Evet anne.""Ay çok sevindim bence fazla uzatmadan söz ya da nişan takalım."
Arın bana sinsice bakıp annesine döndü.
"Bana uyar en yakın zamanda anne."diyip eliyle masada ritim tutmaya başladı.
Tüm cümleler beynimde dönerken bir anda söze atıldım.
"Hayır ben istemiyorum,Bakın Hazan hanım oğlunuz beni burada zorla tutuyor,benim gitmem gerekiyor yardım edin bana lütfen."diyip ayağa kalktım.
Arın'a döndüğümde sertçe bana bakıyordu.
"Ne demek bu Arın kafayı mı yedin oğlum sen, zorla birini alı koymak ne.Ben nasıl çocuk yetiştirmişim böyle. Allah'ım biraz bana benzeseydin ya aynı babansın."diye Arın'a çemkiren Hazan hanım benim kurtuluşum olabilirdi.
Arın ellerini sıkıp ayağa kalktı. "Karışma buna anne, Ne olursa olsun Işıl yanımda kalıcak buna asla engel olamayacaksınız."
"Arın saçmalama bu kızın bir hayatı var zorla birşeyler yaptıramazsın, rahat bırak kızı"
"Anne ne dediysem o karışmayın"diyip sertçe kolumdan çekip odadan dışarıya çıkarttı beni.
Sanırım beni kurtarmaya Hazan hanım bile yeterli olmadı.
"Eve gidince görüşeceğiz senle, sabahtan beri sabrediyorum ama bu sefer bu yaptığın bardağı taşıran son nokta oldu"diyip şirketin önünde bekliyen arabaya hızla bindirdi beni.
O da arabaya bindiğinde direk eline telefonu alıp birini aradı.
Konuştuklarını duyduğumda keşke hiç duymasaydım dedim.
Artık kaçsam da bu adama tutsaktım.
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Evet bölüm hakkında ki yorumları alayım.
Arın kimle ne konuştu sizle?
Hazan ve ışılın karşılaşması nasıldı?
Beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın.
Görüşmek üzere.
- Yazar
