Rüzgar ile el ele olan ellerimize baktım ve gülümsedim. Bugün bütün sorunlardan uzak bir şekilde kendimize ayırmıştık. Hak ediyorduk, çünkü bu son günlerde o kadar iğrenç günler yaşıyorduk ki...Nefes almayı özlemiştim. Gülmeyi, eğlenmeyi, alay etmeyi özlemiştim.
"Nereye gidiyoruz?" diye sorduğumda omuz silkti. "Ayaklarımız bizi nereye götürürse." deyince kaşlarımı kaldırdım. "Kaybolabiliriz, farkındasın değil mi?" kolunu omzuma ayıp beni iyice kendine çekti.
"Ne öğrendim biliyor musun? Bu hayatta ne kadar plan yaparsan yap, hayal kurarsan kur, gerçekleşmiyor. Çünkü mutlu olmanın planı, hayali olmaz. Anı yaşayacaksın kızım, öyle değil mi nefesim?"
Gözlerini kapatıp başımı omzuna yasladım. O bana nefesim mi demişti?
"Arkadaki şarkıyı duyuyor musun?" diye kulağıma fısıldadığında ne ara
