Bu monoloğu dinlerken,farkında olmadan nefesimi tutmuştum.Ciğerlerimin şiştiğini hissettiğimde soluğumu bıraktım.Şok üstüne şok yaşıyordum.
Biliyordu,her şeyi biliyordu ve şimdiye kadar bunu bana hiç belli etmemişti.Ondan kaçmak,kurtulmak istiyordum ve bir adım daha geri gittim.Bunu anlamıştı sanırım.Yüzünde hüzün vardı şimdi. Adam bukalemun gibiydi.Sürekli ruh hali değişiyordu ve hala sorusuna cevap vermemi bekliyordu.Hüznün yanında kırıldığını da görebiliyordum ama yinede beni istiyordu ve benim aklım bunu almıyordu. Bu nasıl bir çelişkiydi böyle? sevgi falan değildi bu,hastalıklı bir şeydi. Ne diyeceğimi bilemiyordum.Dağılmıştım,gardım düşmeye başlamıştı. "Hala kararsızsın,ve bu adam kimse ona duyduğun sevgi seni tamamen kuşatmış.Kim bu adam?" diye tekrar sorduğunda ısrarla başımı sağa
