62. BÖLÜM
Kılıç’tan...
Konaktan içeri girer girmez, hiç kimseyle konuşmadan doğruca odama çıktım. Kapıyı açtığım anda gözümün önüne serilen manzara, kalbimi yerinden söküp atacak gibiydi. Yasemin… çıplaktı. Üzerine sadece incecik bir battaniye örtülmüştü; omuzları ve bacakları açıkta kalmış, teni soğuk ışıkta ürperiyordu.
Gözlerim büyüdü, yutkundum. İçimdeki fırtına birden patladı. Koşarak kenara atılmış sabahki kıyafetlerini aldım, titreyen ellerimle üzerine giydirdim. Cihan abimin karımı bu hâlde görmüş olması düşüncesi bile mideme sancılar saplamaya yetiyordu. Ne Yasemin’e öfke duyabiliyordum, ne de Cihan abime. Öfkem, yönünü bulamadan içimde dönüp dolaşıyor, beni içten içe kemiriyordu.
Yasemin bir şeyler mırıldandı. Dudaklarından dökülen tek kelimeyle yüreğim yeniden sarsıldı:
"Ne
