49. BÖLÜM
Gözlerimi açtığımda karanlık, küf ve çürümüş nem kokusuyla sarılmış bir odadaydım. Tavanın köşelerinde örümcek ağları, duvarlarda rutubetin izleri vardı. Odaya sinmiş, tanımlanması zor bir çürüme kokusu vardı; sanki zaman burada durmamış, çürümüş, çürütmüştü. Her nefes alışımda, o pislik içime işliyor, midemi bulandırıyordu.
Hemen etrafıma baktım. Üzerimde hâlâ aynı kıyafetlerim vardı. İçimde bir anlık rahatlama... En azından... henüz... Dudaklarım kurumuş, dilim damağıma yapışmıştı. İçimdeki susuzluk bir çığlık gibi bedenimi zorluyordu. Karnımda bir sancı hissettim — açlıktan mı, yoksa endişeden mi bilmiyordum.
Hatırlayabildiğim tek şey Kılıç’ın bağırışıydı: “Yasemin!” Bir an için onun sesi o karanlığı delmişti sanki. Sonra bir kadın... Hayır, hayır... o kadın değilmiş. Orada
