19. BÖLÜM
Kılıç beni etrafımda döndürürken çocuklar gibi kahkahalar atıyordum. Ben güldükçe, bana olan hayranlığı gözlerinde daha da parlıyordu. Mağazadakiler bizi birbirine âşık iki insan sanıyordu. Oysa bu ana gelene dek içimde ne fırtınalar kopmuştu. Bu kadar kolay kabullenememiştim hiçbir şeyi. Ama şimdi, sanki geçmişte yaşadığım hiçbir acı olmamış gibi, içimden taşan bir neşeyle eğleniyordum. Hayat… ne tuhaf değil mi?
Bir yanımda anlam veremediğim bir coşku büyürken, diğer yanımda içimdeki tüm soru işaretleri sessizce sandalyelerine oturmuş beni izliyordu. En ufak bir aksilikte, hepsi yeniden üzerime çullanacakmış gibi hissediyordum.
Biz tüm bunlardan bihaber kahkahalarımızın arasında kaybolurken, bir çift göz bizi izliyor, tüm vücudu öfkeyle kasılmış, sakinleşmeyi bekliyordu. Ciha
