68. BÖLÜM
Gidemeden Gittim...
İnsanın ruhu, bedeninden ayrılırken ne hissederdi, hiç düşündün mü?
Ben düşündüm ama yaşamadan anlayamamıştım.
Şimdi ise biliyorum.
Birdenbire olmuyor aslında…
İlk önce göğsümün tam ortasında minicik bir sızı beliriyor.
İğne ucu kadar, ama içine evreni sığdıracak kadar derin bir acı…
Sonra sıcak bir şey yayılıyor içime; belki bir damla kan, belki son nefesimin hüznü…
O sıcaklık, tenimin her zerresine ağır ağır yayılırken ben artık ne nefes alabiliyor, ne gözlerimi açık tutabiliyorum.
Karanlık, sessiz, dipsiz bir boşluk sarıyor etrafımı.
Zaman duruyor.
Ve o an anlıyorum:
Artık bedenimde değilim.
Ona veda ettim.
Anneannem haklıymış.
Defalarca söyledi, gözümün içine baka baka…
"Bu konakta nefes alınmaz kızım, bebeğini yaşatmak istiyorsan kaç git
