"Bir şehri tanımak, bir insanı tanımak gibidir."
Siyah.
On sekiz yaşımdan sonra en nefrettiğiö renklerden biri olmuştu. O yaşanan olaydan sonra hayatım boş karanlık bir oda gibiydi. Ben karanlık ne bilmezdim ki. Ta ki o günden sonra anlamıştım karanlığın sadece bir sözcükten ibaret olmadığını. Hayatım bomboş beyaz bir sayfa gibi tertemizdi.
Şimdi o bomboş beyaz sayfa sadece siyahtı.
Başka bir renk yoktu artık hayatımda.
Şuan bulunduğum yerde öyleydi karanlıktı. Nerede olduğumu bile bilmiyordum dahası önümü bile göremiyordum.
Burası biraz mahzene benziyordu.
Aklım Merih'le beraber kaldığımız o mahzene gittiğinde Merih'in şu sözünü hatırladım.
"Biraz daha ileride ışık var."
Belki ileride ışık vardır diye düşündüm ve yürümeye devam ettim. Attığım her adımda derin bir nefes alıyor içi
