17.BÖLÜM(NİŞAN)

3579 Kelimeler

Sarmaşık. Sanki bir şey vardı, bir nesne tüm bedenimi sarmaşık gibi sarmış ilerlememe, gitmeme, kaçmama izin vermiyordu. Bir şey tarafından durduruluyordum. Gitmemem gerek gibi hissediyordum. Sanki gidersem çok büyük bir şey kaybedecekmişim gibi geliyordu. İçimden bir his burada bu şehirde kalmamın gerektiğini söylerken diğer taraftan burada daha fazla kalırsam iyi şeyler olmayacağını, sanki hayatım içinden çıkılmaz bir hal olacakmış gibi hissediyordum.  Sabah erken uyanmış dünkü yaşlı amcanın cebime sıkıştırdığı bir tohum paketini ekmek için evin arkasında ki bahçeye gitmiştim. Yaşlı dede bu tohumlara iyi bak demişti, sen onlara iyi baktığın sürece kötülüklerden her zaman korunacağımı söylemişti. Bu ne kadar doğruydu bilmiyorum ama ekmek istemiştim.  Derin bir nefes alıp toprak olan e

Yeni kullanıcılar için ücretsiz okuma
Uygulamayı indirmek için tara
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Yazar
  • chap_listİçindekiler
  • likeEKLE