"İnsanlar büyüdükçe değişir, sen hep çocuk kal."
Ruhumun en derinlerinde küçük bir kız çocuğu vardı, o küçük kız çocuğunun öyle güzel ve mutlu bir hayatı varmış ki bu mutluluğun ömrünün sonuna kadar süreceğine inanırmış hep. Sonra en sevdiği iki insanı kaybedince mutluluğun da bir sonu olduğuna inanmış. Tıpkı gökyüzünde ki aydınlığın arkasında simsiyah bir boşluğun olduğu gibi.
Merih sorduğum soruyla boğazını temizlemiş yüzümü incelemişti.
"Kafanda ne kurguladığını bilmiyorum ama onlara inanıp kendini kandırmaktan vazgeç, burada sadece bir gerçek var ne olursa olsun bu şehirde kalmaya devam ettiğin sürece ben egemen, Olcay hep yanında olacağız." Merih verdiği cevaptan sonra terasa çıktı. Bununla sınırlı değildi biliyordum, bir şeyler vardı bundan artık emindim. Merih'in hemen arkasın
