Yüzümü yavaşça yana çevirip, Tuana'nın yüzüne baktım. Gülümseyerek başını onaylar anlamda salladı.
"Yaşıyor Karan," dedi kısık bir sesle. Sadece dudaklarını okuyabildim. Sesi, kelimeleri uğuldayan kulaklarımdan içeriye sızdı belki de, ama sanki dünya durmuş gibi kalakaldım.
Ayağımı Semih'in boynundan çekip, yönümü tamamen Tuana'ya çevirip, omuzlarına tutundum.
"Eğer bana yalan söylüyorsan, sana acımam. Eğer sırf bu şerefsiz abini bırakayım diye söylediysen, ikinize de acımam." dedim uyararak.
Ama yüzündeki ifade, gözlerinin parıltısı bile yalan söylemediğinin kanıtıydı.
"Onu herkesten sakladım, çünkü zarar görmesini istemedim." dedi yine kısık bir sesle. "Ben hariç kimse bilmiyor ama o hayatına devam ediyor. Senden uzakta, seni öldü biliyor ama yaşıyor..."
"Nerede? Bana onun ner
