Duyduğum cümle yüzümde yüzümde geniş bir gülümseme yaratırken gözlerim aralandı. Ama az sonra ayağa kalkıp yanımdan geçerek salondan çıktığında, arkasından bakarken o gülümseme silindi.
Sana neden diyemiyorum, Karan.
Önüme dönüp dizlerimi kendime çekerek, kollarımı bacaklarıma dolayıp başımı dizlerimin üzerine yasladım. Bakışlarımı pencereden dışarıya çevirdim. Derin bir iç çektim. Onu anlamaya çalışmakla geçiyordu günlerim. Benim ne suçum vardı ki?
Onunla konuşmak, bu sorunu, bu uzaklığı çözmeye ihtiyacım vardı ama yapamıyordum işte. Cesaretim yoktu. Karşısına geçip ne diyeyim adama?
Gözlerimi kapatıp sessizliği dinledim; sessizliğin çığlığını, içimdeki haykırışları. En çokta içimdeki seni dinledim. Hiçbir zaman tam olarak emin olamadım. Beni seviyor musun? Yoksa, seninki sadece ac
