Bakışlarımı yanımda duran Karan'a çevirdiğimde, sinirden çenesinin seğirdiğini fark ettim. Yutkunarak önüme döndüğümde, karşımızda yarı çıplak şekilde duran Semih'e bakıp, burnumdan sert bir soluk verdim.
Karan ileri atılıp Semih'in göğsünden kenara iterek elini boynuna dolandığında, ikinci bir şokla kala kaldım. Semih'in sırtını sertçe kapıya vurduğunda, bakışlarım arkada duran anneme kaydı. Üzerindeki geceliğini ve sabahlığını görüp, başımı önüme eğerek dudağımı kemirdim.
Utanmam gerekmiyordu ama ben başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüş gibi hissediyordum.
"Ulan sana bir daha bu eve gelmeyeceksin demedim mi?"diye kükredi Karan. Başımı kaldırıp onlara bakmak istemiyordum. Sanki beynimden vurulmuş gibi olduğum yerde donup kalmıştım.
"Sana ne Karan?"diye sordu Semih. "Sana ne oğlum?
