“Sen İstanbul’a seni özleyen kadınlar için mi gidiyorsun?!” Diye öfkeyle bağırdım arabanın içinde. Rêzan öfkeyle suratını sıvazlarken bana baktı, ona olan öfkeli bakışlarımı bir an olsun çekmiyordum.
“Rojbin saçmalıyorsun şu anda.”
“Nesine saçmaliyim?! Senin karın var karın!” Dediğimde bir anda kahkaha atmaya başladı. Şaşkınlıkla yüzüne bakarken neden bu kadar güldüğüne anlam veremiyordum.
“On altı yaşındaki karımdan mı bahsediyoruz?!” Demesiyle dudaklarım aralandı. Tüm söylemek istediklerimi bir köşeye bırakıp sessizce önüme döndüm, hüzünle yola bakmaya başladım.
Evet, Rêzan ağanın on altı yaşındaki karısıydım. Bunu bilmek acı bir şekilde güldürüyordu insanı. Parmağımda parlayan alyansa bakıp iç çektim. Bir kaç gün öncesinde anne evindeydim, mutlu olduğum kadar huzurluydumda.
Şim
