Yemek masasında ağır bir sessizlik vardı. Herkes tabağına bakıyor gibi görünüyordu ama aslında herkes birbirini süzüyordu.
Erva ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişti. Çok dikkatli davranmaya çalışıyordu. Yanında oturan Mirza ise oldukça sakin görünüyordu.
Mirza’nın babası sessizliği bozdu.
“Erva kızım, nerelisin sen?”
Erva nazikçe cevap verdi.
“Ben aslında küçük bir şehirde büyüdüm ama uzun zamandır burada yaşıyorum.”
Mirza’nın babası gülümseyerek başını salladı.
“Güzel… güzel. İnsan nerede mutluysa orası memleketidir.”
Erva bu sözlere küçük bir gülümsemeyle karşılık verdi.
Ama Mirza’nın annesi hâlâ onu dikkatle inceliyordu.
“Peki ailenden kimler var?” diye sordu.
Erva’nın yüzü bir anda biraz soldu.
“Ben… yetim büyüdüm.”
Masada kısa bir sessizlik oldu.
Mirza hemen Erva’
