Salondaki gerginlikten sonra Mirza derin bir nefes aldı ve babasına döndü.
“Baba, biz artık müsaade isteyelim.”
Mirza’nın babası şaşırdı.
“Bu kadar erken mi?”
Mirza kısa bir gülümsemeyle başını salladı.
“Yarın konuşuruz.”
Erva ise neredeyse hiç konuşmuyordu. Sessizce başını eğmişti.
Mirza’nın babası Erva’ya döndü.
“Kızım, yine gel. Bu ev artık senin de evin.”
Erva zorla gülümsedi.
“Teşekkür ederim.”
Mirza’nın annesi ise sadece başını salladı.
Demet ise sessizce onları izliyordu.
Mirza ve Erva kapıdan çıkıp arabaya bindiler.
Yol boyunca tek bir kelime bile konuşulmadı.
Arabanın içindeki sessizlik ağırdı.
Mirza ara sıra Erva’ya bakıyordu ama Erva camdan dışarı bakıyordu.
Sonunda Mirza’nın evine geldiler.
Erva arabadan hızlıca indi ve eve doğru yürüdü.
Mirza arkasından geld
