Öğleden sonraydı. Evin içinde hafif bir sessizlik vardı. Erva salonda oturmuş, bir yandan elini karnında gezdiriyor, bir yandan da düşüncelere dalıyordu.
“Hayatım ne kadar değişti…” diye fısıldadı.
Tam o sırada kapı çaldı.
Erva kaşlarını hafifçe çattı ama merakla kapıya doğru yürüdü. Kapıyı açtığı an… gözleri bir anda büyüdü.
“...Siz?”
Kapının önünde iki kişi vardı. Biri yıllar önce hayatında önemli bir yer tutmuş eski sevgilisi, diğeri ise yetimhaneden en yakın arkadaşıydı.
Ama bu sefer Erva’nın yüzünde korku yoktu…
Bir anda gözleri doldu ve dudakları titredi.
“Gerçekten siz misiniz…?”
Arkadaşı gülümseyerek ona sarıldı:
“Evet biziz… seni çok özledik Erva…”
Erva da ona sıkıca sarıldı.
“Ben de sizi çok özledim…”
Eski sevgilisi biraz geride durdu ama gözlerinde yumuşak bir ifade
