Sabah güneşi odanın içine süzülürken Erva yavaşça gözlerini açtı. Birkaç saniye nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Sonra yanında oturan Mirza’yı görünce yüzünde sıcak bir gülümseme oluştu.
Mirza hâlâ uyanıktı. Gece boyunca ara ara uyumuş ama Erva’yı yalnız bırakmamıştı.
Erva hafifçe doğruldu.
“Sen… hâlâ burada mısın?”
Mirza gülümsedi.
“Evet.”
Erva utangaç bir şekilde saçlarını düzeltti.
“Bütün gece burada kalmışsın.”
Mirza omuz silkti.
“Yanında olmak istedim.”
Erva’nın kalbi ısındı.
Bir süre sonra birlikte mutfağa gidip kahvaltı hazırladılar. Erva ekmekleri kesiyor, Mirza kahve hazırlıyordu. Evde huzurlu bir sabah vardı.
Erva gülümseyerek konuştu.
“Bir hafta sonra düğünümüz var.”
Mirza ona bakarak başını salladı.
“Evet.”
Erva biraz heyecanlandı.
“Ben hâlâ gelinliğimi bilmiy
