Zeynep’in ağzından;
Ev sessizdi. Perdelerin arasından sızan güneş, halının üzerine ince bir ışık serdi. Ellerim kucağımda kilitlenmişti. Bugün her şey o kadar sessizdi ki, saat tıkırtısını bile duyabiliyordum. Aslan bağ evinin arka tarafında bir şeylerle uğraşıyordu. Ben ise bu sessizlikte, kalbimi bastırmaya çalışıyordum.
Kapı çaldığında irkildim. Gidip açmadan önce derin bir nefes aldım. O an hiçbirini karşılayacak gücüm yoktu. Yine de ellerim kapı koluna uzandı. Kapıyı araladığımda annemi karşımda görünce, içimde bir şeyler boşluğa düştü.
“Anne,” dedim kısık bir sesle. “Sen mi geldin?”
Annemin yüzü yorgundu. Ama içinde bir telaş vardı. Elini uzattı, yanağımı okşadı.
“Kızım,” dedi, “olanları duyduk.”
Sesi titriyordu. Gözlerimin içine baktığında içinde ne öfke ne de yargı vardı. Sad
