Tüm gece boyunca düşündüm. Bars'ın tepkisini, söylediklerini, bakışlarını, benden istediğini, benim kararıma bıraktıklarını, yalnızlığını, geçmişindeki kırıklıklarını, kötümser anılarını, henüz anlatmadığı yara bırakan günlerini, acı veren dünlerini, öfkesini, pişmanlığını, suçluluğunu, masumluğunu, biz diyemediği ailesini, üstü örtülmemiş soğuk tarafını, kanayan kalbini, ışık tutamadığı yarınlarını, ben yanında yokken karanlık göğe bakan gözlerini... Kuyunun dibine de katran karası geceye baksa da rengi değişmeyecek yeşil gözlerini.
Ben dün gece uyumadan hemen önce uzun biri süre, yalnızca Bars'ı düşündüm.
Hep böyle mi devam edeceğini öncesinde bilmem mümkün değildi. Onunla beraber geçirdiğimiz zamanlar da öğrenebilecektim bunu ancak. İçindekine öfke diyecek olsam konu bununla da da bit
