Gözlerimi açtığımda yaptığım ilk şey yeniden kapatmak oldu. Zihnim bana bunu yaparken bir şeylerden kaçtığımı fısıldadı sanki. Her şey etrafa dağılan, parçaları kaybolan, eksik puzzle gibiydi. En iyi bildiğim ve aynı zamanda emin olduğum tek şey artık uyanık olmamdı. Gözlerimi üst üste kapatıp açarak bilincimi yerine getirmeye çalıştım. Bunu yapmaya devam ettiğim her saniyede bulunduğum yeri algılamaya başlıyordum. Görüş açımda büyük bir saksı ve iri yapraklı yeşil bir ev bitki vardı. Odamda değildim, öyleyse neredeydim?
Diğer tarafıma dönerken başımda büyük bir ağrı hissettim. Sanki iri eller kafamı iki yandan sıkıca bastırıyor gibi bir ağrıydı bu. Gözlerimi kısmaya engel olamamıştım, kaşlarımı çatmam başımın daha çok ağrımasına sebep olmuştu. Döndüğüm yeni yönde ise üzerinde abajur olan
