Başını sallayamıyor, bana katılmıyor, söz veremiyor ama istiyordu. Benden daha çok istiyordu. Bakışlarından anlayabiliyordum ve bazı zamanlar da sanki bu mümkünmüş gibi kalbini okuyabiliyordum.
"Ben artık gitmeliyim."
"Neden?" Bunu çok hızlı bir şekilde, aceleyle söylemişti. "Daha yeni geldin, Nora. Hem merak etme Carlo bizi rahatsız etmez. Eğer yapacak olsaydı senin buraya çıkmana bile izin vermezdi."
Gülmemek için dudaklarımı yalarken masum görünmeye çalışıyordum. "İzin almadığım için olabilir." Yüzüne yaklaştığımda onca şey sır değilmiş de sadece şimdi söyleyeceğim gerçeğin duyulmaması gerekiyormuş gibi fısıldadım. "Kahve yapmak için mutfağa gittiğinde ben de gizlice senin yanına geldim."
Bars çok hafifçe gülümsemişti. Belki ortada komik bir şey yoktu ama daha büyük gülmesini istemi
