Doğrusu böyle bir cevap beklemiyordum. Yürüdüğüm koridoru geri adımladım. Başımı çevirip yeniden gizemli kapıya baktım ve sordum.
-Ya girmek istersem? Meraklı biriyimdir.
Onun da gözleri, kapalı olan kapıdaydı. Üsteleyerek devam ettim.
-Yani, benden hiç rahatsızlık duymuyor musun? Sınırlarını ihlal edersem...
Dudak büktü. "Bilmiyorum." der gibiydi.
-Böyle bir şeyi yapmayacağını umuyorum. Anahtar odamdaki ilk çekmecede. Buraya girmeni istemiyorum. Bunu bir gizem haline getirmeye gerek yok.
Ah, bir bomba bulup pimini çekerek elime vermişti resmen. Oda solumda, anahtar çekmecede... Ama ben girmeyecektim. Çünkü Aybars yapmayacağımı umuyordu.
-Peki.
Dedim sessizce.
-Sen öyle diyorsan.
Sallanarak bana ayırtılan odaya yeniden girdim. Sırtım Aybars'a dönük bir halde odayı süzdüm
