-Ben artık gideyim.
Dedim sessizce masadan kalkarken.
-Sizi bırakayım.
Diyerek o da kalktı. Niçin her defasında muhtaçmışım gibi yaklaşıyordu bana?
Reddet hadi Gökçe...
Reddedemezsin.
Çünkü o övündüğün onurun ve gururun Aybars Bey'in avuç içinde artık.
-Pekala, teşekkür ederim.
Lüks evinden çıkıp araba garajına girdik. Şaşırılmayacak birkaç lüks arabaya sahipti. İçlerinden birinin mütevazı bir tavırla kapısını açtı.
-Buyurun Gökçe Hanım.
Yine teşekkür etmekten başka seçeneğim yoktu.
Araca binerken üstümde hala Aybars Bey'in aldığı kıyafetler olduğunu fark ettim. Şoför koltuğuna oturduğunda sessizce konuştum.
-Kıyafetleri yıkayıp geri getiririm. Teşekkür ederim her şey için.
"Tch!"
Nefesini vererek güldü. Aşağıladığı için yanlış bir şey diyip demediğimi düşündüm. G
