Miray'ın anlatımından ;
Odanın içi loştu. Perdelerin arasından sızan sabah güneşi, yatağın bir köşesine narin bir çizgi bırakmıştı. Yavaşça gözlerimi araladığımda tavandaki ışık oyunlarıyla karşılaştım. Bir an rüyamın devamı sandım.
Nefesim düzensizdi. Göğsümde bir ağırlık...
Bir şey bastırıyordu sanki, görünmeyen bir el.
Gözlerimi kırpıştırdım, yanıma baktım, boştu.
Hâlâ yalnızdım.
Biraz doğrulmaya çalıştım. Kaslarım yorgundu, başım hafif dönüyordu. Ama bu sefer başka bir şey vardı içimde. Bir sızlama… bir karışıklık…
> “Ne kadar sürdü bilmiyorum,” “Ama sanırım kabus bitti. Ya da sadece uyanıkken görülecek bir kabusa geçtim.”
Perdeleri araladım yavaşça. Dışarısı aydınlıktı.
Güneş… Henüz çok yükselmemişti. Saat sekizdi. Güneş ışınları, dış duvarlara hafifçe vuruyordu. Ağaç dall
