DİLAN
Evden ayrılmamın üzerinden üç gün geçmişti. Bu süre zarfında Baran’ın evinde hatta onun odasında kalmıştım. Buraya geldiğimiz ilk günün akşamı aşiret denen koyun sürüsü toplanmış Baran ağanın çobanlığında evliliğimizi onaylama kararı kalmıştı. Hemen ardından da benim ailem olarak görülen ama benim için hiçbir şey ifade etmeyen topluluğa gidilmiş ve bu olayın duyulmadan hallolması adına konuşma yapılmıştı. Onlarında kabullenmesiyle bir hafta içinde anlı şanlı bir aşiret düğünü programlanmıştı.
Ailemin itiraz etmemesi beni şaşırtmamıştı. Zaten direnecekleri bir şey de yoktu ama olsa da direnmezlerdi. Zaten beni gözden çıkarmışlardı. O gece Baran yetişmeseydi çoktan ölmüş olacaktım. Hem de niye, onların ana seçtikleri adamla evlenmediğim için. Bunun kadar saçma bir adet olabilir miydi
