Aselin anlatımı
Hastaneye vardığımızda koridorlara sinmiş o ağır ilaç kokusu, konağın kasvetli ve basık havasından sonra garip bir şekilde bana gerçek hayatı hatırlattı. Selen’in odasına yaklaştığımızda kapı önündeki koruma sayısının arttığını fark ettim. Endişeyle Erol abiye döndüm:
— "Erol abi hayırdır, bir durum mu var?"
— "Yok Asel Hanım. Mehmet Beyler eve geçti de, o yüzden önlem alıyoruz."
Kapıyı açtığımızda Selen’i yatağın kenarında oturmuş, Burak ile şakalaşırken bulduk. Rengi yerine gelmişti ama omuzlarındaki yorgunluk hâlâ bakışlarından okunuyordu. Bizi görünce gözleri parladı. Üzerimdeki yöresel kıyafetleri görünce ağzı bir karış açık kaldı.
— "Sonunda!" dedi hayretle. "Asel... Bu sen misin? İnanmıyorum, resmen buralı olmuşsun!"
Hakan yanımda gururla göğsünü kabarttı:
