Aselin anlatımı
Gözlerimi açtığımda yatağın diğer tarafındaki soğukluk, kalbime bir ağırlık gibi çöktü. Hakan yoktu. Saat sabaha karşı dördü çeyrek geçiyordu. Odamızda hala onun o erkeksi kokusu ve sabahki sevişmemizden kalma belli belirsiz bir ten sıcaklığı vardı ama kendisi sırra kadem basmıştı.
Yataktan kalkıp pencereye yürüdüm. İstanbul’un ışıkları uzaktan göz kırpıyordu ama içimde bir huzursuzluk, bir "terslik var" hissi Karadeniz’in dalgaları gibi kabarıyordu. Hakan dün akşamdan beri bir tuhaftı. Bakışları derinleşmiş,Yüzü dalgın dokunuşları sanki bana veda ediyormuş ya da beni bir şeyden korumak istiyormuş gibi sahiplenici bir hal almıştı. Babamla odadan çıktıklarından beri ikisinin de yüzünde o "erkek erkeğe halledilecek karanlık işler" ifadesi vardı.
"Uyy Hakan, yine ne işle
