"Başınız sağ olsun, Allah rahmet eylesin ağam."
Zervan, elini sıkıp başsağlığı dileyen adama sadece ruhsuz bir baş sallamayla karşılık verdi. Kapkara bir gündü; gökyüzü bile bu acıya ortak olmak ister gibi kurşuni bulutlarla kaplıydı. Bugün ailesinin cenazesi vardı. Toprak, sevdiği ne varsa yutmak için ağzını açmış bekliyordu.
Annesi hâlâ yoğun bakımdaydı, yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide asılı kalmıştı. Kardeşleri İzmir’den alelacele gelmişti; iki yeğeniyle beraber... Boran yıkılmıştı, ayakta duracak hali yoktu. Ama yeğenleri... Onların hali Zervan’ın dikkatinden kaçmıyordu.
Annelerinin gösterdiği o sevgisizlikten midir, yoksa başka bir karadelikten mi bilinmez, çok sakinlerdi. Sanki öz annelerini değil de hiç tanımadıkları bir yabancıyı gömüyormuş gibi soğukkanlı bir sessizlik
