İhanet, bu dünyada affı olmayan tek günahtır; sessizce damara zerk edilen, geri dönüşü olmayan bir zehir gibi. Bir kez o zehir ruhuna değdi mi, bir daha hiçbir şeye aynı gözle bakamazsın. Gökyüzü bile eski mavisini yitirir, toprak bildiğin kokusunu saklar senden.
İhanete uğramak, hayatta kalıp da ölmeyi beklemek gibidir. Ama insan o zehirle yaşamayı da öğrenebilirmiş. Eğer gerçekten isterse, o sızıyla yürümeyi, o ağırlıkla nefes almayı kendine yol belleyebilirmiş.
Zervan için ihanet yeni bir kavram değildi. O, düşmanından gelen hançere alışmıştı. Düşmanla baş etmek kolaydı; nefreti berrak, niyeti belliydi. O hançer göğsüne inerdi ama ruhunu kirletmezdi. Ancak en yakınından, öz kardeşinden bile önde tuttuğu, sırtını gözü kapalı yasladığı adamdan gelen o darbe... İşte o, Zervan’ın aklının
