Yangın gecesi
Bekir elinden tuttuğu çocuğu lavaboya götürdü. Mervan işini halledene kadar bekledi. Küçük çocuğun sarsılan bedeninden artık bayılacağını anladı ve kucağına alıp en yakın odaya şiyarın odasına girdi. Oradaki küçük armut koltuğun üstün koyup dışarıya çıktı.
Zihninde tek bir isim yankılanıyordu: Keriman. Onu mutfakta, loş ışığın altında buldu. Keriman, karnı burnunda bir halde iştahla erik yiyordu. Bekir’i görünce o masum, suçlu çocuk tavrıyla eriği sakladı ama Bekir’in gözlerindeki o yabancı, buz gibi bakış Keriman’ın yüreğine bir korku tohumu ekti.
"Ne oldu Bekir? Ne bu yüzünün hali?" diye sordu Keriman, sesi titreyerek.
Bekir cevap vermedi. Ruhsuz bir robot gibi yaklaştı, Keriman’ın bileğini bir mengene gibi kavradı. Hamile kadının "Canım yanıyor, dur!" feryatlarına kul
