Nedenini, niyesini bilmeden içimde ki güdüyle hareket ediyordum. Erman Bey bunu yapmamamı söylemişti. Ama ben mantığımı devre dışı bırakmakla kalmayıp tüm davranışlarımı iç sesime göre şekillendiriyordum.
Gözlerini benden ayırmadan buraya doğru sakin adımlarla gelen yeşil gözlerin baktım. Asıl duyguları oradaydı. Tüm öfkesinin üzerini sakinliğiyle kaplamış yüzünde ki donuk ifadeyle öylece yürüyordu. Nefesim boğazımda tökezlerken sertçe yutkundum. Doğrusu ne derse hak ediyordum. Saatlerce telefonlarına cevap vermediğim gibi üstelik bir mesaj bile atmamış, kimseye attırtmamıştım.
Bunların hepsinin tek sebebi ise dün onu hayalini görmemdi. Korkuyordum…
Düşüncelerimi bir kenara koymaya kenar verirken gözlerim diğerlerine kaydı çaktırmadan. Onlarda görüyor mu diye kontrol ederken hepsinin
