Her zamanki sandalyemde, Erman Bey’in ahşap masasının karşısında oturmuş tüm olanları anlatıyordum. Kimi zaman kelimeler ağzımdan sinirle kimi zaman ise mutlulukla çıkıyordu. Anlattıklarımı büyük bir dikkatle dinledikten sonra burnunun üzerinde ki gözlüğü eliyle çıkararak masasının üzerine bıraktı ve gözlerime baktı.
-O an da elinde iki seçeneğin olduğunun farkındaydın.
Başımı evet anlamında salladım. Oturduğum sandalyeden sarkıttığım bacağımın biri gerginliğimden sallanıyordu.
-Ve sen o seçeneklerden birini seçtin. Bu da yaşama tutunmak olmuş. Sandığının aksine yaşamak için sebeplerin var demek ki değil mi?
Sessizlik içinde başımı tekrar salladım.
-İşte bunlara sıkı sıkı tutunmanı isteyeceğim senden. Her zaman , ne olursa olsun… Sen seçimini yaptın Kardelen. Yaşamak istiyorsun. Bun
