Mert’ten:
Her şey kontrolüm dışında kalırken, elimi nereye atsam dağıtıyordum. Beklentim dışında gerçekleşen her olay sonunda felaketimiz olmuş, bizi dağıtmıştım. Sevdiğim herkesi dumura uğratmaktan başka bir şey yaptığım yoktu. Kime yardım etmek istesem, kimi korumak istesem beceremiyordum. Ne ablamı ne babamı ne de sevdiğimi…
Öylece ayakta durmuş ablamın, bana görmediğim anneliğin şefkatini ve sevgisini veren kadının gidişini izledim. Peşinden gidecek gücüm yoktu. Gitsem de beni görecek gözü yoktu…
Dikildiğim yerde öylece dururken bakışlarım yerde, düşünüyordum. Bana kardeşim diyen Yağız’ın güvenini sarstığımı, ablamın belki de bir daha yüzüme bakmayacağının… Ama bunların hepsine rağmen içimde hissetmediğim tek duygu pişmanlıktı.
Bana arkasını dönen Dilara’ya baktım yerden kaldırdığ
