Acı, gerginlik,hüzün,ne yapacağını bilemeyen iki göz ve oturmakla kalkmak arasında kararsız kalan iki beden. İkimizde aynı hissederken bunu paylaşmalı mıydık yoksa yolları başından ayırmalı mıydık?
Karşımda oturan Yağız’ın bakışları tıpkı benimkiler gibi kararsız kalırken sonunda konuşan taraf o oldu.
-Tamam yeter artık. Valla çok gerildim. O ikisi yüzünden aramız bozulmasın abla.
Dedikleri rahat bir nefes almamı sağlarken olduğum yerde daha da bir kararlı oturuyordum artık.
-Evet. Sonuçta ikimizin de haberi yoktu. Ne bileyim sanki her an sövecekmişsin gibi hissettim.
Rahatsızlıkla kıpırdanmam üzerine kocaman olan gözleri beni buldu.
-Deminden beri korkuyorum bana söveceksin diye.
Oldukça saçma yerlere kayan muhabbetimizin amacının asıl konuyu ertelemek olduğunu ikimiz de biliyo
