İki kelimeden ibaret sözcükler bir insana hem soğuğu hem de sıcaklığı hissettirir miydi? Bir insan üşürken aynı zamanda yanabilir miydi? Duygularımın alaborasına uğramış, hislerimin karmaşası içinde düşüncelerimi özgür bırakmıştım. Zincirlerini koparan her bir düşünce zihnimin duvarlarından oradan oraya çarparken, geçmişin küf kokan anıları serildi gözümün önüne. Dolabında bir kıyafetini kaybetmiş, onu arayan çocuklar gibi iyi bir şeyler çıkarmaya çalışıyordum o küflü geçmişten. Bir anı. İyi bir anı. Anneme dair iyi bir iz. Ama yoktu. Başımı okşamasının yerini vurmaları aldı, gülümsemelerinin yerini sinir, tatlı kelimelerine zehir karıştı ve birer küfre döndü hepsi. Allah’a ölmem için yakarışları, canımı kendi alamadığı için bunu benden istemesi, ruhumun yanı sıra bedenimde bıraktığı iz
