Karakolun içinde bir türlü oturamazken, oradan oraya sabırsızca ilerliyordum. Endişenin vücut bulmuş hali gibi bir ileri bir geri yürüdüğüm sırada kolumda hissettiğim dokunuşla adımlarım kesildi.
-Bir dursan mı acaba? Başım döndü deminden beri.
Kağan’ın isyankar sesiyle sonunda durduğumda, karşımda oturan Yağız, Mert ve Dilara’da onu onaylamışlardı.
-Biraz sakin ol, Aybars’ı illa bulacaklar Kardelen eğer bu yüzden endişeleniyorsan…
Kağan’ın artık ona abi bile dememesi dikkatimi çektiğinde bakışlarımı ondan kaçırdım. Hemen ardından yükselen Dilara’nın sesi olmuştu.
-Yok bence onun endişesi daha başka ama neyse…
Onun fazlasıyla ima dolu bakışlarını gördüğümde gözlerimi devirmekle yetindim. Evet ima ettiği şeyi anlamıştım. Ve evet haklıydı maalesef. Gökdeniz için endişeliydim. Saatler
