Allak bullak ifademle oturduğum yerde öylece duruyor, dönüp giden muhabbetin yalnızca seslerini algılayabiliyordum. Zihnim yaşananların ağırlığından dolayı oldukça bulanıkken, o bulanık suyun ne zaman berraklaşacağını da düşünmeden edemiyordum. Ne zaman her şey yoluna girecekti? Ne zaman doya doya ağlayabilecektim? Tüm içimde ki zehri ne zaman akıtacaktım ben?
İçimde ki duygular kabaran bir deniz gibi yükseliyordu fakat ben her seferinde önüne set çekip duruyordum. O setin bir gün kırılacağını bildiğim halde, duygularımı sürekli sonrasına erteliyordum yaşamak adına. Bomboş bir yere gidip, içimde ki her şeyi kusarcasına bağırmak, tüm duygularımı haykırmak istiyordum. Tek yaptığım ise susmak, sessizliğimin içine gömülmekti çünkü bunu yapmak zorundaydım. Eğer kendimi kaybedersem, dağılırsam
