Kağan’dan;
Biriyle aramızda kurduğumuz bağ bir anda boğazımıza dolanıp da bizi boğar mıydı? Ya da duyduğumuz sevgi, güven bir anda parçalara ayrılır mıydı? Oluyormuş. Hepsi oluyormuş demek ki. Gözüm kapalı kendimi, hayatımı emanet edebileceğim abim. Öz abim. Beni yerle bir eden, arkasında sakladığı bıçağı tam kalbime saplayan abim olmuştu. İhanetin acı tadını onun elinden tadabileceğim aklıma bile gelmezken, şimdi o acıyla beni zehirlemişti. Tek bir an. Tek bir söz. Tek bir hareket. Onun göremediğim karanlıkta kalan tarafı bir anda bana dönmüş, sakladıkları önüme bir bir serilmişti.
Benim abim, kan bağım olan, güvendiğim, derinden bağlandığım adam; sevdiğini düşündüğüm kadını ölümle tehdit ediyordu. Yağız’ın babasıyla iş birliği yapmış, onun her adımını izlettirmişti. Kardelen’i bir tek
