İçimde kopan tüm o kasırgalara rağmen, her zaman dışıma bir dinginlik hakimdi. Küçüklüğümden beri sorunu çözülen değil de sorun çözen olduğumdan dolayıydı belki de bunun sebebi. Bir abla olmanın ağır yükünü hep omuzlarımda taşımış, anneliğin yarısıyla kutsanan bu görevi layığıyla yerine getirmeye çalışmıştım. Ne kadar başarılı olduğum konusu ise kocaman bir soru işaretiydi zihnimin köşesinde. Bunun cevabını hiçbir zaman veremeyeceğimi de biliyordum. İçimde taşıdığım kalp kötülüklerle doluydu herkeste olduğu gibi. Ufak bir benek gibi kondurduğum günahın siyah lekesi her geçen gün daha da büyüyordu. Biliyordum. Sonunda tamamen o günahın kirli siyahına bürünecekti kalbim. Biliyordum. Günden güne beni içine çeken o bataklıkta boğulacaktım. Biliyordum çünkü zihnim de kendimle çelişen bir benlik
