Hayatım tepetaklak olurken ben yine köşeme çekilmiş izliyordum. Bütün çaresizliğim, acılarım, geçmişim dışa vuruyordu kendini. Güçlü olacaktım, toparlanacaktım, iyi olacaktım…
Hepsi uçup gitti. Avuçlarımın arasında bana kalan yine acı,nefret ve birkaç damla gözyaşıydı. Kötü geçmiş ayaklarımın altına serilmiş ateşten bir halı gibiydi ve ben o bir tülü sonu gelmeyen ateşte yürüyordum. Canım daha ne kadar yanabilir diye düşünmüştüm… Ama imdi onu karşımda görünce aslında yaşadıklarım hiçbir şeymiş gibi geldi gözüme bir anda.
Karşımdaydı… Kanlı canlı öylece karşıma geçmiş ve bunca şeye rağmen hala aynı yüzsüzlükle bana hesap soruyordu. Yetmemişti… Sahi neyin hırsıydı ki bu? Bunca yıldır içinden atamadığın kininin nedeni neydi?
Güçlü kalamıyordum yıllarımı verdiğim kadın karşısında. Tüm dire
