28
O gece aylardır yalnız yattığım yatağımda Kenan'la uyumuştuk. Ağlaya ağlaya uyuduğumu hatırlıyorum, ve Kenan'ın şefkatli dokunuşlarını. Sabah olduğunda Kenan'ın kolları arasından sıyrılıp telefonumu şarja taktıktan sonra duşa girdim.
Banyonun kapısını kilitleyip Kenan kokan kıyafetlerimi çıkardım bir bir. Çıplak kaldığımda suyun altına attım kendimi ısınmasını bile beklemeden. Suyu kaynara ayarlayıp derim haşlanana kadar durdum altında.
Banyonun kapısı çaldı, ''Çayı bulamadım Gülfem.'' diyordu Kenan.
''Aspiratörün solundaki dolapta.''
Evcilik mi oynuyorduk biz? Yoksa sahiden istiyor muyduk bunu? Nefret ederdi Kenan ev işinden, şimdi bana kahvaltı mı hazırlıyordu? Geçici olmadığını, barıştıktan sonra eskiye dönmeyeceğine nasıl emin olabilirdim? Bu güvensizlik miydi? Eğer bu güvensiz
