Kenan'ın kolları arasında huzurluydum, ona karışmak, onunla olmak mutlu ediyordu beni. Peki bu yeterli miydi?
Yetecekti, yetirecektik. Uykunun bana selam vermediği bu gecede teselliyi Kenan'da bulmuştum. Dudaklarımı boynuna bastırıp öptüm birkaç defa. Vardı Kenan, yanımdaydı, benimleydi. Yan yana olduğumuz zaman diğer her şeyi atlatabileceğimize inanıyordum. Atlatabilirdik değil mi?
Susadığımda Kenan'ın kolları arasından sıyrılıp kalktım. Üzerime banyodan sonra hiçbir şey giymediğim için Kenan'ın beyaz gömleğini geçirdim. Dolaptan soğuk su alıp bardağa doldurmaya başladım. Dolanıp odadaki rahat koltuğa bıraktım bedenimi
Şimdi sehpada Kenan'ın bana içmem için uzattığı ilaçla bakışıyordum. Birçok anımız vardı o ilaçla, tüm anılardan da nefret ediyordum. İlaçla bakışmamızın kazananı o oldu
