Odanın kapısında öylece dururken annemin bakışları beni buldu. Kaşları çatıldı. Beni yine tanımamış olmalıydı.
Annemin bakışlarını takip eden Yoon'un bakışları omuzunun üzerinden beni buldu ve yüzüne gizleyemediği bir şaşkınlık yayıldı. Bence şaşırması gereken, burada en çok şaşırmayı hak eden bendim. Ona ne oluyordu?
"Haru." Yoon'un dudakları şaşkınlıkla aralandığında ben de ona aynı şaşkınlıkla bakmaya devam ediyordum.
"Bu kız yine mi geldi?" Bu sefer şaşkın bakışlarım annemin yüzüne döndü. Yüzündeki memnuniyetsiz tavrı görebiliyordum. Benim annem, beni görmek bile istemiyordu. Bu his o kadar ağırdı ki kalbim ezildi bu hissin ağırlığıyla. Boğazıma bir şeylerin düğümlendiğini hissettim. Beni tanımıştı ama kızı olduğumu yine ve yine hatırlamamıştı. Onu sürekli rahatsız eden o manyak
