KAHRAMAN

HİS-2

Gözleri beni bulduğunda rahatsızca olduğum yerde kıpırdandım.

-'buyrun?dedim.Sadece bana bakıyordu.Sorarcasına ona baktığımda ağzından sadece 'su' çıkmıştı.Hızla kafamı salladım ve hemen bir bardağa su doldurup ona uzattım.Bu sırada Sultan Teyze mutfaktan çıkmıştı.

-Kabul edecek misin ?dedi.

-Hayır dedim.Yanakları iki yana açıldı.

-Güzel.dedi.

-Nasıl?dedim.Anlamamıştım.

-Boş ver dedi ve elinde ki bardağı tezgaha geri bıraktı.İçmemişti bile.Abimin odasına geri döndüğünde elim hızla kalbimi buldu.Daha düne kadar bu adamla arama sınır koymaktan bahseden ben eli kalbinde bekliyordum.Gerçekten çok istikrarlıydım.

Misafirler yavaş yavaş dağılmaya başlıyordu.O çoktan gitmişti.Gittiğini görmemiştim sadece abim dışarı çıktığında fark etmiştim gittiğini.

Herkes gitmişti.Rabia ile etrafı topluyorduk.Annem de namazını kılıyordu.

-Rabia,çok sağ ol.Çok yardımcı oldun bana.Allah razı olsun senden dedim.

-Ne demek naptım sanki dedi.Rabia'yla etrafı toplamaya dalmışken abimin seslenmesiyle Rabia hızla baş örtüsünü düzeltti.Ne arar gelmişti abim?Zaman bu ara bana meydan okuma peşindeydi galiba.Abim Rabia'yı gördüğünde ona kısa bir baş selamı verdi.Ay keşke evlenseler diye geçiridm içimden ama Rabia nişanlıydı.

-Amine benim odayı unutma abim ben dışarı çıkıyorum dedi ve gitti.Unuturmuyum hiç diye düşündüm.

Her yer bitmiş şimdi kahvelerimizi yudumluyorduk.Gerçekten çok yorulmuştuk.Yarının pazar oluşuyla içimde ki kelebekler uçmaya başladı.Güzelce dinlenecektim.Rabiayı yolcu etikten sonra odama çekildim.Namaz kılamıyordum.Yatağıma uzandım ve bugün yaşadıklarımı düşündüm.Rıfat Abi beni bıraktığı için mi yüzüme bakmamıştı yani.Kapi çaldığında abimin geldiğini düşünerek kapıyı açtım.Abim gelmişti.Odama doğru giderken beni yanına çağırdı.salona geçip oturduğumuz da bana doğru döndü.Saskinca ona baktım.

-Rifat ne istiyormuş senden dediğinde rahatlamıştım.bir an Kahraman hakkında bir şey soracak diye çok korkmuştum.

-Hic bir şey.yolda karşılaştık elim de poşetler vardı yorulma ben bırakayım dedi bende bindim abi dediğinde kafa salladı.

-Birdaha binme abim dediğinde başımı ellerime ceviridm.

-Ben binmeyecktim ısrar edince binmek zorunda kaldım dedim.

-Ben biliyorum seni ama Rıfat hakkında pek iyi duyumlar almıyorum.daha dikkatli ol  dediğin de kafamı sallayıp yanağına sıcacık bir öpücük kondurdum.O benim birtanemdi.

                                                              *************************************

Tam bir hafta olmuştu.Koskoca bir hafta.En son bizim evde mutfakta yaptığımız konuşamadan sonra onu bir daha görmemiştim.Omuzlarım yavaşça aşağı çöktü.Kasanın sayımı tamamlamıştım güzelce kitledim.Ali Abiye anahtarı teslim ettikten sonra küçük çantamı alıp çıkışa yöneldim.

-Amine şurada ki kafe'ye kahve içmeye gideceğiz.Hadi sen de gel.

Büşra'nın gülen yüzünü görünce reddetmek için ağzımı açmıştım ki vazgeçtim.Biraz değişiklik bana da iyi gelecekti.Kafamı salladığımda heyecanla koluma sarıldı.İyi kızdı.Ben pek fazla konuşmazdım onunla,diğerleriyle de konuşmuyordum o da ayrı ama Büşra sürekli benimle ilgilenirdi.Çantamdan telefonumu çıkarıp anneme haber verdim.

Yavaşça çektim sarı renkli koltuğu.Çok şeker bir kafe'ye benziyordu.Gözlerim kızları bulduğunda elindeki menülere bakıyorlardı.3 tane Türk kahvesinde karar kıldıktan sonra siparişimizi verdik.Kahvelerimiz bittiğinde derin bir nefes verdim.Sonunda ikisi de iyi kızlardı ama ben böyle ortamları pek sevmiyordum.Sohbet beni hiç sarmıyordu.Hesabı ödedikten sonra dağıldık.Damla ve Büşra'nın evleri markete oldukça uzaktı.Onlar taksiyle giderken ben yürümeyi tercih etmiştim.Hava kararmıştı ama dışarıda ki insan kalabalığı içime su serpmişti.

Gözüm parka kaydığında geçen onu bekleyişimi hatırladım.Yanaklarım iki yana kıvrıldı.Hastaneye gitmek yerine önce benim yanıma  gelmişti.Kalbim bu düşünceyle hızlandı.Boş bir banka oturdum.Hafif esen rüzgar eşarbımı  havalandırıyordu.Orada ne kadar öyle oturdum bilmiyordum ama etrafımda kimse kalmamıştı.Hızla ayağa kalktım.Gitme vakti gelmiş de geçiyordu bile.Neden o kadar çok oturmuştum sanki diye düşünürken bedenimi korku kaplamıştı.Sokaklar  bomboştu. Adım seslerim dışında hiç ses yoktu.Duyduğum araba sesiyle kaldırımda biraz daha uca kaydım.Bir iki adım ilerimde duran arabayla bedenim buz kesmişti.İçimden sakin ol telkinleri vermeye çoktan başlamıştım.Kapı açıldı ve o çıktı.Gülen sıcacık gözlerle bana bakıyordu.

-'Biraz geç bir saat değil mi'dediğinde yapabilseydim boynuna atlayacaktım.Kafamı salladım.

-Bin,hadi seni eve götüreyim.Reddemezdim.Hızla kendimi koltuğa attığım da beynimde yankılanan soruyla elim emniyet kemerinde kaldı.Bu adama niye güveniyordum?Dışarıda ki insanlardan farkı ne diye düşündüm.Düşüncelerim bu yöndeyken ağzımdan çıkan sözler oldukça alakasızdı.

-Buralarda mı oturyorsunuz?.

-Belki dedi.Belki nedir ya.Evet ya da hayır de işte diye geçirdim içimden.Camı yavaşça indirdiğimde rüzgarın yüzüme çarpışı beni mutlu etti.

-İşten daha yeni mi çıktın yoksa?' dedi.Kafası bana döndü kısa bir an ama sonra hemen yola döndü.

-Hayır,kızlarla kahve içtik dediğimde kafasını salladı.Derin bir sessizlik oldu.Sonuna kadar indirdiğim camı biraz kapattım.Konuş dedim içimden.Bir şeyler söyle bana.Ama konuşmadı.Sustu,kelebeklerim öldü.Ona hissettiğim duyguların karşılıksız olabileceği zihnimde yankı buldu.Ardından ona hissettiğim duyguları düşündüm.Ne hissediyordum ona karşı.Dilim tutuldu,kalbim bangır bangır bağırdı.Yine de susturdum onu duymamayı tercih ettim.Araba durduğunda eve geldiğimizi anladım.Gözlerimi omzuna kitledim.

-Teşekkürler dedim ve kapıyı yavaşça açtım.

-Amine dediğinde adımı ilk defa onun ağzından duymuş olmanın verdiği hazzı yaşadım kısa bir süre.Yavaşça döndüm ona doğru.

-Buyurun dediğimde gözlerimiz  buluştu.Zaman kısa bir süreliğine de olsa durdu.

-'Seninle görüşmek istiyorum 'dediğinde ilk ne dediğini idrak edemedim.Kurduğu cümleyi idrak ettiğimde kalbim adeta şeker gibi eridi.Gözlerim onu bulduğunda beklenti içinde bana baktığını gördüm.

'