Salonun o ağır, düşman havasına geri döndüklerinde, Zehra’nın içi buz kesmişti. Demir’in eli, dirseğinin hemen üstünden, onu ileriye doğru adeta sürüklerken, etinin altındaki parmakların izi kalacak gibiydi. Her adım, kendi ihanetine attığı bir adımdı.
Berfin hâlâ aynı koltukta, gözleri kırmızı, yüzü gözyaşlarıyla harap olmuş halde oturuyordu ama şimdi bakışlarında Zehra’ya karşı saf, katıksız bir zafer vardı. Zehra’nın çığlıkları, itirazları, onun için bir armağandı. Büyük dedelerin ise yüz ifadelerini okumak imkânsız, taştan heykele dönmüş gibiydiler. Demir’in sahneye geri dönüşü, anlaşmanın bozulduğu anlamına gelmiyordu. Sadece isyankar bir kölenin, efendisi tarafından hizaya getirildiğinin göstergesiydi.
Demir, Zehra’yı bir adım öne iterek tam ortaya, meydan okurcasına yerleştirdi. “
